Charles Bukowski ve Hank Moody arasında sıkışıp kalan, yazmak için macera lazım, depresyona gülmek lazım(ama dibaceden) diyen, yatmayı seven ama uyumayı sevmeyen, güneşin doğuşunu izleyeyim diye tüm gün ayakta kalıp sonra uyuya kalan ve batışını izleyen, algida dondurmasını bedavasıyla birlikte tek başına yiyen, elin hızmalısının tarzına küfür edip kendine gelince "şukela" diyen, tecahül-i arifi yerine göre uygulayabilen harika bir rüya tasarımcısı(kendimi Inception'da hissettim)
Loading...