μανιτάρι μαγικό

Αθήνα

Λένε πως ο καθένας από εμάς έχει διαφορετικούς τρόπους για να "μιλήσει". Εγώ μόνο έτσι έμαθα να μιλάω. Φτιάχνοντας ιστορίες, δημιουργώντας αλήθειες, απορρίπτοντας ψέματα, μπαίνοντας μέσα σε παραδείσους και μικρά παραμυθάκια... ίσως και να έμαθα να μιλάω ανεύθυνα. Αλλά είναι ωραία αυτή η εστέτ αίσθηση που μπορεί να σου δώσει μια ιστορία.

Αυτή είμαι… αυτή ήμουν πάντα. Εντάξει, δεν είμαι ακριβώς έτσι σήμερα αλλά δεν έχει σημασία. Οι αλλαγές στο πώς βλέπω τον κόσμο είναι αμυδρές. Για την ακρίβεια η μόνη αλλαγή είναι στην ερώτηση που μετατράπηκε από το “Μαμά τι είναι αυτό” σε σκέτο “Γιατί;”. Αυτά τα “γιατί” και τα “πώς” προσπαθώ να βρω εδώ μέσα. Ενίοτε τα καταφέρνω. Όταν δεν τα καταφέρνω κάνω λίστες για να μου θυμίζω ποια και τι είμαι. Ενδεικτικά αναφέρω:
1. Λίστα αγαπημένων αντικειμένων.
2. Λίστα πραγμάτων που απεχθάνομαι.
3. Λίστα συναισθημάτων που έχω νιώσει (στην οποία υπάρχει και ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ονόματι “χαρμοσυνολυπητοβλακοσύνη”).
4. Λίστα κακών πράξεων (όποιος την διαβάσει πρέπει αμέσως μετά να πεθάνει).
Επίσης, όταν δεν τα καταφέρνω με τις λίστες κάνω εξομολόγηση. Όχι, σε παπά (προς θεού)... Σε δύο απερίγραπτες τύπισσες, οι οποίες εκτός του να ανακατεύουν συχνά το κεφάλι μου με υπέρ-αναλύσεις και συζητήσεις, γίνονται και το προσωπικό μου ημερολόγιο (απόδειξη: τα μισά views της σελίδας ανήκουν σε αυτές τις δύο, μην ξεγελιέστε).

Αυτά. Να επισημάνω για όσους δεν το κατάλαβαν πως είμαι παιδί διαμάντι, ήρεμη και φιλική...ότι πρέπει για το σπίτι. Φτού μου.

Μάνι τάριαν!
http://reditusfungus.wordpress.com/

  • Education
    • panteion university, sociology