Ali Ardestani

مدت‌هاست که زنده‌ام، یعنی چندین سال به احتساب ِ این تاریخ زمینی. از هجدهم آذر ماه ِ سال ِ شصت و دوی هجری ِ شمسی به این طرف، هر روز زنده بوده‌ام. کاری طاقت‌فرسا که هر روز باید با دقت انجام می‌دادم. به‌طور ِ منظم نفس می‌کشیدم، غذا می‌خوردم، با آدم‌ها حرف می‌زدم و کلی کار ِ خسته‌کننده‌ی دیگر

این‌ها را بگذار به حساب تلاش ِ آدم برای این‌که خودش را به دار نی‌آویزد. چیزی که از تو کم نمی‌شود، این را هم باور کن که می‌شود هر روز زنده بود و برای تا به‌حال ۲۷ سال، هی نفس کشید و هی غذا خورد و هی قضای حاجت کرد و الخ.

برای تنوع رفت‌ام روزنامه‌نگار شدم و هم‌این‌طور باز مثل ِ نفس‌کشیدن مدام روزنامه‌نگار ماندم.

چیز ِ دیگری هم برای گفتن نباید مانده باشد گویا