Αντώνης Νικολετάκης

''Οι ίδιοι δρόμοι που οδηγούν στην δυστυχία,οδηγούν και στην ευτυχία'' λέει ο Καμύ στον ''Ξένο'' του.

Οι ίδιοι δρόμοι που οδηγούν στην έλλειψη οδηγούν και στην πλήρωση,λέω εγώ και αποφάσισα για πρώτη φορά μετά το 1999 ν'ασχοληθώ με το μοναδικό πράγμα που γνωρίζω κι αγαπώ,το μπάσκετ.

Το blog αυτό είναι μια παλιά επιθυμία μου,που ο χρόνος ωρίμασε,να πραγματοποιηθεί.

Μια πορεία 17 περίπου ετών

Έμαθα το μπάσκετ από δύο σημαντικούς δασκάλους.

Τον κύριο Στάθη Βέργο και τον κύριο Γιώργο Γκάβρο.

Ξεκίνησα το 1982,σε μια νεοσύστατη ομάδα της Πάτρας τον ''ΚΕΝΤΑΥΡΟ''.

Προπονητής μου ο ''κυρ Στάθης'' Βέργος.

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω διάφορα επίθετα πρίν από το όνομά του.Δεν θα το κάνω.

Θα πώ απλώς πόσο τυχερός νοιώθω,που τον είχα δίπλα μου.

Του χρωστάω τα πάντα.

Η πρώτη χρονιά μου,πέρασε,μόνο με προπονήσεις αφού ο κυρ Στάθης θεώρησε ότι δεν είμασταν έτοιμοι να κατέβουμε στο παιδικό πρωτάθλημα,μιας και η ομάδα είχε ιδρυθεί ελάχιστες ημέρες ,πρίν την έναρξή του.

Την επόμενη χρονιά,όμως συμμετείχαμε και είχαμε αξιοπρεπέστατη παρουσία.

Την μεθεπόμενη το κατακτήσαμε,κερδίζοντας στον τελικό την Απολλωνιάδα.

Τεράστια επιτυχία.

Πολύ δύσκολα πράγματα αυτά,σε μια μπασκετούπολη όπως η Πάτρα των 5 κατηγοριών και ομάδων με τεράστια ιστορία.

Το καλοκαίρι του 1984 στο πανελλήνιο παιδικό πρωτάθλημα στην Κομοτηνή,αναδείχθηκα δεύτερος σκόρερ,πίσω από το Νάσο Γαλακτερό που έπαιζε τότε στον Αμύντα.

Το όνομά μου είχε ήδη αρχίσει ν'ακούγεται στην πόλη,πολύ έντονα,όχι μόνο γιατί τα κατάφερνα καλά,αλλά κυρίως για την διάθεσή μου να προπονούμαι.

Υπήρχαν ημέρες που έκανα τρείς προπονήσεις την ημέρα.

Δεν θα ξεχάσω ένα βράδυ το χειμώνα του '84,αφού τελείωσα προπόνηση με την Παναχαική και αφού είχα ήδη κάνει προπόνηση το απόγευμα με την ομάδα μου τον Κενταυρο,πήγα να προπονηθώ και με την Ε.Α.Π.

Ο προπονητής της (συγχωρεμένος δυστυχώς),ο κύριος Αντρέας Μολφέτας,μάζεψε τους παίκτες του στο κέντρο του γηπέδου και τους είπε:

''Έχουμε την τιμή να προπονηθεί μαζί μας ο Αντώνης Νικολετάκης.

Ο κυρ Αντρέας,άνθρωπος με τεράστια πορεία στο μπάσκετ της Ελλάδας,θεωρώ,καθόλου δεν εντυπωσιαζόταν από τις ικανότητές μου στο παιχνίδι.Είχαν δεί τα μάτια του ταλέντα κ��ι ταλέντα.

Να εμπνεύσει του παίκτες του ήθελε,χρησιμοποιώντας με ώς παράδειγμα.

Ήμουν 14 ετών.

Ο κύριος