Armina Belemir

Ben küçük bir kızdım eskiden ve saçlarım hep kısaydı. Bi' kere sigara içerken kaçtığımdan dolayı kilometrelerce koştuğumu hatırlıyorum. Muhtemelen 4 yaşında falandım. Komşumuzun bahçesi hep hanımeli kokardı. Bizim bahçemizde sadece gül vardı.

Dereye yüzmeye giderdik. Terliklerimi hep akıntıya bırakır peşinden koşardım. Çoğu zaman ulaşamazdım onlara. Giderlerdi. Ama yenisini alacak br dedem vardı her zaman.

Artık peşinden koşup geri çeviremediklerimin verdiği acı daha fazla.

Çok sevmek istedim ama olmadı. Acı çekmek bile aşk adına, hiçbir şey hissetmemekten iyidir eminim.

Zaten bu devirde aşk diye başlayacağım cümleye, belki klişe ama; bu devirde kadınların göğüslerinden gözlerine bakışlarını kaldıracak adam mı kaldı? Herkes kadına şiddete hayır'cı oysa, cinsel obje değil onlar diye bağırıyor herkes. Söylemek değil bunu hissetmek gerekiyor sanırım.

Tüm "yakın" arkadaşlarımdan ve tüm "ben çok seven" insanlardan kaçmaya çalışıyorum.

Kaçabildiğim tek yerin sosyal medyadaki farklı bi kimlik olması ne acı.

Beni tanısan severdin, belki bende seni severdim.

Ama o kadar cesur değilim, sende değilsin.

Yine de bana merhaba de.

:)