Hayatim sozleri agzima takildigi halde adini hatirlayamadigim sarkilari aramakla geciyor. En buyuk eglencem gulerken agzimdaki cayi puskurtup sonrasinda uzulmek. Gectigimiz aylarda annem tarafindan kandirildim; Sonisphere 2012'nin olacagi hafta Bursa'ya gidis biletim alindi. Ben de bu sok etkisi yaratan hayal kirikligi uzerine, Agustos ayinda bateriye basladim. Ilk ciddi iliskimi 4 yasindayken goz niyetine dugme diktirdigim yastikla yasadim. Oyle ki, yaklasik 1 bucuk yil flort ettik. Sonra zaten anaokuluna basladim. Spagettiyi hicbir zaman adam gibi icime cekemedim, catala hep eksik dolandi. Bu yuzden kalbim hala kirik. Cogu kis usumeyen el icat etmeyi dusundum fakat sonra yapamayacagimi fark edip bu yil boyle seylere kafa yormamaya karar verdim. Aglamak istedigimde caldigim kapi hep Leon'du. Defalarca izlememe ragmen bikmadim, ustelik her seferinde yeniden aglamayi basardim. Edindigim degisik felsefelerden yararlanarak bu biyografiyi ''Jim Morrison'a inaniyorum, buyuyunce Janis Joplin olucam'' diyerek bitirmeye karar verdim.
''Neselenir miyiz ki sans eseri delirirsek?''
Bi de;
http://www.youtube.com/watch?v=sZfZ8uWaOFI bu hayatimin arka plan sarkisi, ondan cok sey ogrendim.
http://www.youtube.com/watch?v=ZmeyocnsEIk bu sarkinin agzima sicmasina hep goz yumdum, cogu zaman dinlerken kendimi gercekten farkli yerlerde buldum.
http://www.youtube.com/watch?v=CpN2XAg2bQs ve bir gun Kurk Mantolu Madonna'mi okurken aklimda calan su guzelim Beirut sarkisina kurban giderek ''ilerde cocugumu bu sarkiyi dinlerken dogurmak istiyorum'' dedim, o gunden beri de vazgecmedim.
Bence ben yazdim, cizdim, hayal ettim.