Elena Ilia

Θες να παίξουμε ψέματα;

Στο μπαλκόνι μου μεγαλώνει ένα σκιάχτρο που φορά ένα χάρτινο καπέλο και είναι ντυμένο με μια τεράστια μεταχειρισμένη καρδιά από άχυρο, αλλά όλα είναι εντάξει τώρα.

Παίρνω φόρα και πηδάω από την ταράτσα μου μέσα στην τσέπη κάποιου άγνωστου περαστικού , αλλά όλα ξέρω ότι είναι εντάξει τώρα.

Στο ακρόπρωρο του τσιγάρου μου χτυπάει ο Ειρηνικός Ωκεανός και το πακέτο μου σαλπάρει, αλλά όλα είναι εντάξει τώρα.

Ψάχνω στα σκουπίδια μήπως και βρω το σπασμένο καροτσάκι της κούκλας μου και βρίσκω στον πάτο του κάδου τις πόλεις που περπάτησα να ανάβουν τα ξεχαρβαλωμένα τους φώτα και να αλλάζουν όνομα και θέση στον χάρτη, αλλά σου είπα... όλα είναι εντάξει τώρα.

Το τρένο περιμένει στον σταθμό να λύσει άγκυρες και να φύγει για την χώρα του «ίσως», αλλά όλα μπορεί και να είναι εντάξει τώρα.

Θες να παίξουμε ψέματα; Θα σου τα ψιθυρίζω κι εσύ θα τα φτιάχνεις χάρτινα μπαλάκια με αιχμηρά τελειώματα, να τα φυσάς στους περαστικούς με το μεγάλο σου καλάμι.

Θες να παίξουμε φόβο; Θα τον κάνεις σκοινί, να τραβάμε τις άκρες οι δυό μας. Εσύ θα αφήνεις την δική σου να’ρχεται καταπάνω μου με διαβολεμένη όρεξη και να τυλίγεται γύρω από τα δαχτυλά μου να τα ματώνει κι εγώ θα τα σκουπίζω στα μαλλιά σου.

Απόψε θα σκαρφαλώσω στον ώμο του σκιάχτρου μου να του φτιάξω ανθρώπινες γκριμάτσες στο πρόσωπο και να δώσω νερό στο κοράκι του.

Το μόνο που δεν αντέχω , είναι αυτή η γαμημένη σου ομορφιά... αλλά όλα, είναι τόσο πολύ εντάξει τώρα...