Męskie imię jako pseudonim. Urocze, a zarazem wstydliwe, gdy nowo poznana osoba się o tym dowiaduje. Konrad, miło mi. Możesz mi mówić Karolina.

Byłam święcie przekonana, że bardzo dobrze rysuję. Potem trzeba było pójść do szkoły średniej. Life is brutal. Są ludzie lepsi ode mnie w tym, co mi się najbardziej udaje... a ja się jeszcze z tego cieszę.

Realistka. Prawdopodobnie z tego powodu nie potrafię pocieszać, nie powiem "będzie dobrze" bo wiem, że może być na odwrót. "Zobaczymy", "przekonamy się", "może się zdarzyć w obie strony" - odpowiedzi, których bardzo często używam. Nie mów hop, póki nie skoczysz.

Bardzo się złoszczę, kiedy ktoś odwraca się do mnie plecami. W sensie dosłownym i przenośnym.

Jeszcze jedna dotycząca mnie wskazówka. Pamiętaj o niej, kiedy będziesz ze mną rozmawiać.

Pozory mylą.