Kornel Makowski

Alcalary na swojej stronie http://alcalary.pl pisze, że w gothic metal termin "Piękna i Bestia" odnosi się do kontrastu czystym anielskim sopranem lub śpiewu żeńskiego głosu lub agresywnych męskich pomruków. Technika ta była kontynuacją inspirować death metal zespoły czy doom metal zespoły w gotyckiej subkultury. Paradise Lost i Gathering już skorzystało z tej techniki na kilku piosenek z ich pierwszych albumów, ale Teatr Norweski tragedii w wydaniu ich pierwszy LP zatytułowany pioniera poświęcić użycie techniki w 1995 roku drugi album Velvet Darkness They Fear przyszedł następnego roku. Trzeci album Theatre of Tragedy egidą tytułem i wydana w 1998 roku na terytorium przedsięwzięcia zespołu muzycznego całkowicie gotycki. Fortepian staje się bardziej obfite, a Raymond Rohonyi zdecydował się wyeliminować ich gardłowe głosy do gładkich krawędziach lub też czasem szepcze barytonów. Muzyka na tym albumie jest bardziej czyste i miękkie, przelewając na gitarze zniekształceń ale kompensowane z pełnego wdrożenia, które skłoniło wielu europejskich krytyków, otrzymując ocenę doskonałą i Aegis wybitnego albumu. Inne gothic metal zespoły, które kontrastują agresywnych męskich wokali żeńskich wokali i czyste nadal pojawiają się w latach dziewięćdziesiątych. Szlak Łez została utworzona w 1994 roku, podczas gdy Tristania i The Sins of Thy Beloved pojawiły się w roku 1996. Trzy grupy norweskie ukazał się ich debiutancki album w 1998 roku.