YİNE KENDİ KENDİME KONUŞTUM İŞTE

Belki bazı şeyleri kafama taksam iyi olacaktı. İnsanlara güvenseydim ya da onları sevseydim bunu yapabilirdim. Dostluk denen kavramın bu kadar anlaşılmaz bir şey olduğunu yalnız kalınca farkettim. Her an yanımızda olan kim olabilir ki? Beni kim anlayabilir ki? Evet ergen düşünceler içinde melankolik yazıyorum bunu. Kendi içimde sorular soruyorum. Ama cevapları bende değil ne yazık ki.

Beni her zaman düşünen sevgili dostlarım. Evet bugün de yanımdasınız. Var olun!