Magdalena Firlit

"Frien­ds are an­gels who lift us to our feet when our win­gs ha­ve troub­le re­mem­be­ring

how to fly. "

Death is not the greatest loss in life. The greatest? loss is what dies inside while still

alive. Never surrender.
You can spend minutes, hours, days, weeks, or even months over-analyzing a situation; trying

to put the pieces together, justifying what could've, would've happened... or you can just

leave the pieces on the floor and move the fuck on.
I know it seems hard sometimes but remember one thing. Through every dark night, there's a

bright day after that. So no matter how hard it get, stick your chest out, keep ya head up...

and handle it.
Reality is wrong, dreams are for real.
They got money for wars but can't feed poor.
You gotta keep your sense of humor. You gotta be able to smile through all this bullshit.
When you want to succeed as bad you want to breathe, then you’ll be successful
Pain is temporary. It may last a minute, or an hour, or a day, or a year, but eventually it

will subside and something else will take its place.

Jes­tem jeszcze za­kocha­na resztka­mi bez­sensow­nej miłości i jest mi tak cho­ler­nie

smut­no te­raz, że chcę to ko­muś po­wie­dzieć. To mu­si być ktoś zu­pełnie ob­cy, kto nie

może mnie zranić. Kocham życie, przy­jacielu, i na­wet wte­dy, kiedy zra­niło mnie tak

bar­dzo, że przez krótką chwilę zap­ragnęłam um­rzeć, na­wet wte­dy nie po­pełniłam zdrady.

Le­piej żeby mnie niena­widzi­li ta­kim, ja­ki jes­tem, niż kocha­li ko­goś, kim nig­dy nie

będę. Będę cię kochać do końca życia. A jeżeli jest coś po­tem, będę cię kochać także po

śmier­ci. Czy mnie rozumiesz? Czy wszys­tko po­zos­ta­nie tak sa­mo, kiedy mnie już nie

będzie? Czy książki od­wykną od do­tyku moich rąk, czy suk­nie za­pomną o za­pachu mo­jego

ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie,ie ma dru­giego człowieka ta­kiego jak ty.

Jes­teś je­dyny w swoim rodza­ju i wyjątko­wy, całko­wicie ory­ginal­ny i niepow­tarzal­ny.

Nie wie­rzysz w to, ale nap­rawdę nie ma
żad­ne­go dru­giego ta­kiego jak ty.

Chce­my być obec­ni w życiu in­nych ludzi, w ich roz­mo­wach, myślach, marze­niach, pla­nach.

Chce­my czuć się pot­rzeb­ni i zauważani. A może po pros­tu boimy się, że nikt nie zauważy

naszej nieobecności.