Mirosława Lubomska

"My nie tyle potrzebujemy pomocy przyjaciół, co wiary, że taką pomoc możemy uzyskać. Epikur z Samos "

Starość to normalny stan, w którym człowiek lub rzecz przekracza pewna właściwą mu granicę wieku. Najczęściej łączy się z uznaniem: stary las, stary zabytek, dom, miasto i także człowiek, jeśli jest w dobrej formie. Jest łącznikiem między teraźniejszością a zamierzchłą nieraz przeszłością.

U człowieka często jest podwójne starzenie się. Najpierw ciało, gdy duch jeszcze młody i doskonale reagujący na rzeczywistość. Duch rwie się na Giewont, nawet gdy ciało nie może podnieść nogi choćby na jeden stopień. Ale jest i stetryczenie powodowane często chorobą czy słabszą strukturą biologiczną. I wtedy niedołężne jedno i drugie…
Dzisiaj gdy panuje kult młodości, siły i piękna starzeć się pięknie jest coraz trudniej.
Trudno jest być starym człowiekiem zwłaszcza wtedy jeśli się nie ma miłości w sobie lub wokół siebie.
Zagrożeniem starszego wieku są choroby, zwłaszcza gdy ciało kalekie, sparaliżowane częściowo lub całkowicie. Do tego dochodzą choroby duchowe — zanik pamięci, skleroza, demencja. Wtedy człowiek stary staje się uciążliwy dla innych. Gdy do tego spotka się z niezrozumieniem otoczenia, szczególnie w trudnym domu rodzinnym, w którym czuje się ciężarem, wtedy się mówi: starość się Panu Bogu nie udała. Podobnie jest i w niektórych domach opieki, gdzie jest się tylko numerem, przypadkiem.

Jeśli szukasz zaufanych osób do opieki nad bliskimi zaufaj mi a pomogę.