Muharrem Ceylan

1999 yılının Nisan ayında İstanbul'un güzide semtlerinden biri olan Beyoğlu'nda dünyaya geldim. Ufak bi ailenin , ilk çocuğuydum o zamanlar. Tabi sadece bir süre. Daha sonra belamı bulduğuma inanıyorum. Şu anda lise öğrenimi görüyorum. Ortaokul öğrenimim yok da denebilir berbat bir eğitim aldım fakat o berbat eğitim hayatı ve insanları öğretti bana. İnsanlara kolay güvenmem , en sevdiklerime bile. Güven sadece sözcükte kalıyor bu zamanda sanırım. Zaman değiştikçe zamanla birlikte insanların da değiştiğini düşünen bir kişiliğe sahibim. Lise'ye başladığım ilk gün aşık olarak hayatımı değiştirme kararı aldım. Sevdiğim kız için bir çok şey yaptım o zamanlar. Tabi en başta çok güzel bir hayır cevabıyle en okkalısından tokat yedim o ayrı bi konu. Neyse vazgeçmeyince kazanıyor insan. Hani şu ortaokulda hocalar der ya hep azmederseniz başarırsınız diye ; hakkaten doğruymuş bu , bende öğreneli az bir zaman oluyor. İnsanları tanıdığım zaman az çok ne halt yediğini anlarım. Ona göre bir mesafe koyuyorum sanırım. Şu ana kadar hiç te yanıldığım çıkmadı ya. Şu anda uzun bir çabadan sonra sevdiğim kızla aynı hayatı paylaşıyorum. Okulda tanımış olduğum adamın dibi tabiriyle de ifade edebileceğim çok samimi arkadaşlara sahibim. En önemlisi de sanırım tüm zamanlarımda yanımda bulunan Atakan'dır. Hayatımın tam bir düzen çevçevesinde geçtiğini söylemem mümkün değil. Okul hayatım bile karmakarışık. Önce Güner Akın ASML olarak başlayıp 10.sınıfta Fındıklı ASML'ye şutlandım sınıf arkadaşlarımla beraber. Şu anda kendi imkanlarımca hayatımı sürdürmeye çalışmaktayım. Allah nasip ederse Acil tıp teknisyeni olup vatana millete hayırlı bir birey olmayı kendime hedef edindim. Çok sevdiğim insanın da bana verdiği destekle bunu başaracağıma inanıyorum. Bir mutlu bir mutsuz olsam da gülmeyi öğrendim. Bundan sonra böyle devam edeceğimi umuyorum. İnşallah ileride neslimizi devam ettirecek çocuklarımız da bizler gibi bunları başarır ve millete faydali iyi bir insan olurlar. Anlatacak olsam anlatacak çok konu , hikaye , anı var da nereye kadar ? Sonu yok bunların. Şimdilik yeter bu kadar. Pek anlatamamış da olabilir kendimi. Affola ; olduğu kadar artık. İyi günler.