Nathalie van Zundert

Het was zaterdagmiddag en ik zat aan de keukentafel. Ik was een jaar of 12, bracht mijn dagen door met schrijven. Columns, schreef ik.

Mijn vader stond in de keuken. Ik hield ervan hem aan het lachen te maken, hem te raken. Ik gaf hem één van mijn columns. Hij pakte hem aan en begon te lezen, stil en aandachtig. Ik bestudeerde zijn gezicht, ingespannen, wachtend op wat komen ging. Zijn ogen schoten van links naar rechts over het papier. Het ging van stilte naar langzaam opkrullende mondhoeken. En toen die bulderende lach.

Het was een aanstekelijke lach, die lach van mijn vader. Zo één die de hele ruimte vulde. Waar zijn hoofd rood en zijn ogen vochtig van werden. Alsof hij hem niet binnen kon houden, die lach, hij met alle geweld eruit moest.

Die zaterdagmiddag op mijn twaalfde was wat je noemt een 'defining moment'. Ik wist op dat moment wat mijn talent was: schrijven. Ik wist bovendien wat ik ermee wilde bereiken: mensen met mijn teksten inspireren. Ze raken, ze aan het denken zetten. Ik houd van het contact met mensen, wil ze graag helpen. Heb een zesde zintuig voor wat mensen nodig hebben maar niet altijd durven zeggen. En mag door mijn openheid vaak dichtbij komen.

Mijn vrienden omschrijven mij als spontaan, nieuwsgierig, scherp. Het zijn eigenschappen waar ik mezelf in herken. En die ertoe geleid hebben dat ik het jarenlang goed naar mijn zin heb gehad bij Interpolis. Ik hielp klanten en collega's in verschillende rollen. Als adviseur, als opleider, als spin in het web, als luisterend oor. Als mens.

Maar bloed stroomt waar het niet gaan kan. Samen met enkele collega's bij Interpolis zette ik voor onze ruim 300 man tellende afdeling een nieuwspagina op. Leverde ik content, sloeg ik aan het schrijven. En zomaar, ineens, zat ik weer aan die keukentafel. Was ik weer in contact met dat meisje van 12.

Ik schrijf nu weer voor mezelf. Omdat ik er blij van word, het bij mij hoort. En omdat ik het kán.

De cirkel is bijna rond. Ik weet wat ik wil. Weet ook waar mijn kwaliteiten liggen en wat mijn toegevoegde waarde is. En zoek een nieuwe uitdaging die hierbij aansluit. Misschien wel bij jullie? Mijn verhaal is een open boek, ik kom graag langs om jullie verhaal te horen.