ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਅਖਬਾਰ 'ਚ ਮੇਰੀ ਫੋਟੋ ਆਉਣੀ ਆ.
ਲਹੂ 'ਚ ਲਿਬੜੀ ਲਾਸ਼ ਨੇ ਦੱਸਣੀ ਖੁਦ ਕਹਾਣੀ ਆ.
ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਲਾਪਤਾ ਹੀ ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੱਸਣਗੇ .
ਸੱਪ ਨਫਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜਿਸ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਡੱਸਣਗੇ .
ਕੁੱਜ ਆਖਣਗੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਏਹਨੂੰ .
ਓਹਦੀ ਬਹੁਤ ਹੈ ਪਹੁੰਚ ,ਸੀ ਮਾੜਾ ਕਿਹਾ ਇਨ੍ਹੇ ਜੇਹਨੂੰ.
ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿਣਗੇ ਜੋ,ਕੁੱਜ ਐਸੇ ਹੋਵਣਗੇ .
ਕੁੱਜ ਕੁ ਮੇਰੀ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਟ-ਲਿਟ ਕੇ ਰੋਵਣਗੇ .
ਕੁੱਜ ਆਖਣਗੇ ਚਲੋ ਚੁੱਕੋ ,ਹੁਣ ਟਾਈਮ ਕਿਓਂ ਲਾਉਂਦੇ ਓ.
ਹੁਣ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਰੋਣ ਦਾ ,ਕਾਹਤੋਂ ਨੀਰ ਵਹਾਉਂਦੇ ਓ.
ਯਾਰ ਕਹਿਣਗੇ "ਨਵ" ਤਾਂ ਸੱਚੀਂ ਯਾਰ ਸੀ ਯਾਰਾਂ ਦਾ .
ਪਤਝੜ ਤੋਂ ਪੁਛਦਾ ਸੀ ਚੰਦਰਾ ਪਤਾ ਬਹਾਰਾਂ ਦਾ.
ਲਕੜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬੂਥ ਈ ਦੇਣਾ ਏ.
"ਵਡਾਲਾ ਬਾਂਗਰ" ਦੇ ਸਿਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਫੂਕ ਈ ਦੇਣਾ ਏ.
ਕੁੱਜ ਦਿਨ ਕਰ ਅਫਸੋਸ ਲੋਕੀ,ਫਿਰ ਖੁੱਲ ਹੀ ਜਾਵਣਗੇ.
ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਭੁੱਲ ਹੀ ਜਾਵਣਗੇ ...