‎...این درخت با من آشناست، یکی می گفت این درخت دوباره بار خواهد داد، به وقت مناسب. فعلا که سکوت کرده و انگار به نظاره جهان و خودش نشسته است. بوی خودش را می دهد، بوی تنه انباشته از تجربه های غنی و دقیقه های معطر، و عشقها و دردها و... خستگی باستانی، خستگی موروثی، ذره ذره از تنم بدر می شود. آرامش پر بار این درخت به من هم سرایت کرده است. خوبم، خوشم، کجا هستم؟ هیچ جا. انگار در مکثی خالی میان دو دقیقه پر هیاهو نشسته ام. میان بی نهایت گذشته و بی نهایت فردا