Ömer Koç

Kayboldum.Bir yolun ortasındayım , adı "hayat"... Yürüyorum , yürüyorum , yürüyorum.Her köşe başı sana çıkıyor.Adı sanı bilinmeyen sokaklar bile... Ayak izlerini takip ediyorum.Hatta ayak izlerini kendi izlerimle birleştiriyorum.Sana yakınım , biliyorum.Nefesini hisseder gibiyim.Biraz daha hızlı yürümek seni bana verir mi acaba? Denemeliyim.Daha hızlı , daha hızlı ve daha hızlı.Bir gölge görüyorum ; siyah bir kadın.Gölgeler bile özlenirmiş diyorum içimden , nefessiz.Ayağım takılıyor , düşüyorum.Kendimi tekrar yolun tam ortasında buluyorum , adı "hayat"...

-

İçimde seni tekrar bulabilmenin umuduyla yürürken bu yol seni benden alıyor , fark ediyorum.Bir yol ayrımında sen sol taraftan gidiyorsun.Ben öylece bekliyorum.Peşinden gelsem düşüyorum , canım yanıyor.Gelmesem... En sonunda sol tarafım nereden git diyorsa oraya doğru yürüyorum.Sana dair bir iz yok , ayak izlerin silinmiş.Sadece kendi ayak izlerimi yaratabiliyorum.Yol çok uzun , özlüyorum.Seni , sesini , ellerini , gölgeni bile... Sahip olamadığım her şeyin benim olduğunu düşünüyorum bu yolda.Dudaklarım biraz olsun kıpırdıyor.Rüzgar ne kadar eserse essin senin yokluğun kadar üşütmüyor.Ve yağmur ne kadar yağarsa yağsın , içimdeki acıyı senin gibi alıp götüremiyor.Hiçbir zaman güneş gülüşün kadar ısıtmıyor içimi.Yol uzun , devam ediyorum.Ayaklarım sızlıyor.Sol tarafımın yükü çok ağır , taşıyamıyorum.

Sonu sana çıkan yola bile giremiyorum.Vazgeçiyorum ; seni aramaktan , görmeyi istemekten , sevmekten... Sonu uçurum olan bir yolun sonunda beklesen bile var olan gelebilme ihtimalimi , yoluma çıkmayışların yok ediyor.Her giden umudumun ardından sadece bakabiliyorum.Tıpkı senin ardından baktığım gibi... Bu yol çok uzun , yoruyor.Sen sona yaklaştım derken o başa sarıyor , daha erken derken dertleri başına sarıyor.Önümü bile göremezken yürüyorum , yürüyorum , yürüyorum.Ve bu sefer sana çıkan tek köşe "sol köşem" oluyor.