Александр Радовест

Пайдзем па белым сьнезе у краину якой няма і ў гэтым разгублиным безе застанецца лиш тишыня. Пайдзем мы па горкай дзеле, па белым стушкам лесу, па дзіўным бясконцым надзеям раскрыжанным там, ў паднябессе.. На небе раджаюцца зоры, раджаюцца, ды згасаюць, застаўшыся на бярозе, і штодзень з яе знікаюць. Бяроза пакрыта крывёю, як мы ў пагони за сьветам, крывя - гэта памяцы сьлезы, бяроза - змарнелае лета. і лета няма, і бярозы, і сьлезы сонейка змыла, засталися мы , ды бяз лёсу ля знікшай краины-магилы. Калисьцы мы будзем разам, а сьмерцы нябудзе, згине, я буду цябе абавязан, а ты будзеш песьней на схиле. Пайдзем па людным шлясе, найдзем залатыя краі, зазнаем, што лепей наразе, няма ў гэтым сьвеце зямли. Ты будзеш ірваць краскі, а я буду пець песьні і слухаць праўдзівыя казкі пра край, пра любоў, ды пра лесы. Мы будзем з табой побач, мы будзем з табой разам, ты будзеш песьней на схіле, а я цябе абавязан.