Ve; Gözlerimi 14 Eylül'de açtım dünyaya. İşte o gün başladı benim hikayem. Milyar insan içinde o an yapayalnız gönderildim bu şehre. Popoma bir sille yedim, işte o an döktüm ilk göz yaşlarımı, işte o gün aldım ilk nefesimi, yaşamanın verdiği pahabiçilmez duyguyu. Sonra büyüdüm... Çocuk oldum..Çocukken kolaydı herşey, yemek yerdim hep hatırlıyorumda şimdi, elimde nutella ekmek ve verdiği mutluluk... Sokaklardaki saklambaç oyunları. En çok ebe olmayi severdim. Çünkü ben çok hırslı bi çocuktum, zoru başarmayı hep hedefim koyardım. Aslavazgecmez ve kaybetmezdim hep kazanırdım... Bir süre sonra yine büyüdüm! Ve Büyüğüm ! Hayat daha zor şimdi o çocukluk günlerimin inadına yaparmışcasına.. Ama mutluyum ben yine, hep gülerim herşeye.. Ağladığımda olur,Canim yandimi cok kolay ağlarım. Çünkü ben Icimde yasarim herseyi ve acimi, Derdimi paylasmam kimseyle o yüzden Aglarim....Hiç utanmam, çünkü içimden geldiği gibi yaşarım hep. İleriyi görürüm. Adım atar yaşarım. Mantığımı kabetmedim hiç bir zaman, hatalar yaptım zamanında ama hiç gocunmadım "keşke" demedim. Çünkü 'Allah' bizi affeder, inandım. Kötü göründüm hep belki ama iyilikler gizli yapılınca anlamını korur, gördüm. İnsanlara hep değer verdim. Karşılığını gördüm yada görmedim pek önemsemedim. Çünkü "insan değer verdiği kadar özeldir" dedim. Kazanmak için arzulanan şeyi sadece ben kazanmak için kalmak istedim. Evet güçlüyüm, ruhum sakin. İnatçıyımdır ve kıskanç... Severim... Hep sevdim, yorulmadan, pişman olmadan, yılmadan, güvenmek istedim belki de günün birinde birine.. Aşıktım hep.. İçmeden sarhoş, mayhoş ve loş... Yapılan kötülüğü, en acı veren duyguyu unutmam ama inadına kin tutmam. Bencillik uğruna kimseyi kırmam. Haksızlığa boyun eğip sineye çekemem. Bu yüzden ya sevildim yada sevilmedim. Düşünmeyi ve düşündükçe var olmayı bildim. Herşeyi anımsamayı öğrendim. Buna rağmen ben hep güldüm, okulda,hastahanede dershanede, pastanede.. Ve şimdi yaşıyorum herkesin yaşadığı bu frambuazlı pastayı. Ekşi bir o kadar da tatlı tadı..