Schrijfster In de dop

Er was eens een dag, ik was 11, dat ik meedeed aan een schrijfwedstrijd op school. We kregen een stuk tekst op en we mochten met onze eigen fantasie een vervolg geven aan het verhaal. Dit ging zo goed, dat ik twee jaar achter elkaar won!

Op de basisschool leefde ik me ook altijd erg uit wanneer we een verhaaltje mochten schrijven. In vriendenboekjes van mijn vriendinnetjes schreef ik dat ik later schrijfster wilde worden. Een meisjesdroom. Toen ging ik naar de middelbare school en werd mijn aandacht getrokken naar allerlei nieuwe vakken en deed ik zoveel indrukken op, en kreeg ik het zo druk, dat het schrijven erbij inschoot. Net als de droom.

Een paar jaar geleden pakte ik mijn oude vriendenboekje erbij, waarin ik voorin ook wat vragen over mezelf had moeten beantwoorden. Ook hier stond weer als toekomstig beroep: schrijfster. En niks anders. Wat was er gebeurd met die droom? Hoe diep was die droom begraven? Hoe diep moest ik graven naar dat verlangen?

Ik volgde een schrijfcursus en stopte vervolgens weer. Ik las de nieuwsbrieven van schrijvenonline.nl maar andere bezigheden vroegen mijn aandacht. Uiteindelijk volgde ik een schrijfcursus bij de LOI en toen bleek opnieuw hoe bevrijdend het is om een geheel eigen en nieuwe wereld te creëren.

Keyword voor mij: discipline! Blijven schrijven om bij mezelf te blijven! :-)