Şerife UZUN

1980'de dünyaya gelmesiyle ailesine mutluluk getiren bu şirine, aslında yıllar sonra ailesi dışında birini daha mutlu etti: beni...

Kendisiyle tanışmam 2001 yılında olsa da o zamanlar aynı sınıfta olmadığımız için (2001 yılında Ankara Üniversitesi'nde TÖMER'deydik) konuşma fırsatı bulamadık. Daha sonra Beypazarı'nda aynı sınıfa geldiğimizde bol bol sohbet etme imkanı bulduk. Hatta kendisinden etkilenmem ona içimi döktüğüm zamanlarda başladı :) Muhabbetler arttıkça paylaşımlar da arttı doğal olarak.

Şerife, tanıdığım insanların içerisinde en dürüst, kibar, yumuşak kalpli ve kimseyi kırmamaya gayret etmek şartı ile yardımsever birisi. Tüm bunların yanı sıra oldukça hırslı ve dirayetli bir kişileğe de sahip. Bunun belki en önemli örneği benimle beraber yaşamayı istemesidir.

Geçelim eğitim kısmına. İstediği bölüme geçebilmek için ne kadar çaba sarfettiğini en yakından bilen biriyim. İki yıllık okulu başarıyla bitirdikten sonra tekrar iki yıl daha lise okuması, ardından ÖSS sınavına girmesi ve de Zihin Engelliler öğretmenliğini kazanması ve akabinde öğretmen olarak atanması ise tevafuk değil aksine çok çalışmanın bir ürünü diye düşünüyorum.

Ailesine gelince, benim artık bir değil iki annem ve babam var. Şerife gibi iyi bir evladı (kardeşi Mehmet ve ablası Sevgi de dahil tabii) ancak böyle bir anne ve baba yetiştirebilirdi. Çok değerli insanlar, annelerimize ve babalarımıza Allah uzun sağlıklı ömürler versin. Şerife, şunu bilmeni isterim, Sen benim DEĞERİM ve EN DEĞERLİMSİN. Allah seni başımdan (çok rahat olmasa da) eksik etmesin. Seni daha uzun uzun anlatmak isterim ama ancak bu kadarına müsade var.