Tolga Avşar
İzmir
Edemediğin küfürler, bitiremediğin sigaralar, dibini göremediğin şişeler, sıkıpta atamadığın yumruklar, boğazında düğümlendiği halde bağıra bağıra ağlayamadığın sebepler, gitme diyemediğin gidenler, kovaladığın gelenler, atamadığın nefret, bulamadığın şarkı, geçmişten kalan bir kaç hatıradan ibaretim ben. Senin çakırkeyf gecelerinde, sarhoş sabahlarında, elindeki sigaranın dökemediğin külünde yaşarım ben
Ben hiçbir şeyim. Ben herşeyim. Ben Tanrıyım. Ben kapitalizmin en alt halkasında ezilen bir köleyim. Ben bir piçim. Ben kendi kalbine tecavüz etmiş biriyim. Ben ruhunu gitarı için satmış bir adamım. Ben kimim? Ben jack daniels şişesinin içindeki elma suyuyum. Ben şarap şişesi içindeki vişne suyuyum. Ben bali tüpünün içinde ki oksijenim. VE OKSIJEN KAFA YAPAR
Afrika'da eti kaburgasına yapışmış çocukta benim, Mcdonalds'ta '' Dikkat kaygan zemin '' tabelasından korktuğu için yavaş yavaş ilerleyen, happy meal satın alan çocukta. Greenpeace için kendini santral kapılarına zincirleyen ekolojik anarşistte benim, çocuklar üstünde deneyler yapanda, üçüncü dünya ülkelerinde ufak çingene kızları satan da. Çin'de üçüncü çocuğunu aldırmak için doktora yalvaran kadın da, sevgilisinden ayrıldığı için halatta sallanmaya devam eden adam da benim. Geceleri ağlamaktan uyuyamayan ruhu yırtık kadınlar da, çok fazla votkadan travestiyi, Ukraynalı fahişe sanan adam da. Para için sokakta dilenen yaşlı kadın da benim, ısınmak için dolar yakan da. Yerin altında yatan milyonlarca huzursuz kemikte benim, yerin üstünde sevişen, savaşan, spor yapan et parçaları da. Altı milyar insan da benim. Ve her gece kendimi dinliyorum. Herkes konuşuyor zihnimde. Herkes sevişiyor kalbimde. Herkes bir şeylerden şikayet ediyor. Her gün tanrısına şükreden 6 yaşındaki bir çocuğa karşı, 6 zengin adam kendini dünyadan ve hayattan aşağı atıyor. Ve ben hep izliyorum. İzledikçe kendimi ve insanları, nefret ediyorum. Kırıyorum aynayı, dönüyorum arkamı. Çirkin olan ben değilim. DÜNYA...
SONRA DEVAM EDİYORUM DÜNYAYLA AYNI HIZLA DÖNMEYE !