Eminim herkesin hayata dair söyleyecek bir kaç sözü vardır. Başlangıç hep önemli insanların sözleriyle yapılır ve ardından kendi fikirlerimizi de katarak anlatımımızı süsler ve geliştiririz. Kızıla Boyalı Saçlardan, Ölü Ozanlar Derneğine kadar film ya da kitaplardan örnekler verip, Jonh Lenon'un sözlerinden kısa alıntılar yaparız. Ama hepimizin anlatmaya çalıştığı ortak idea hayatın boşa geçirilemeyecek kadar kısa ve güzel olduğudur. Peki ya hayatımızı kökten değiştiremeyecek kadar hayatın içinde kaybolmuşsak? Belki de kaybetmeyi göze alamayacağımız insanlar vardır, bir sevgili mesela; hayatınızın en büyük tutkusu.. Bir kadının sahip olması gereken her şeye sahip, güzelliğiyle rüyalarınıza giren, tatlı dili ruhunuza işleyen, zevk sahibi, tutkulu bir kadınsa nasıl vazgeçebilirsiniz ki? Hayat bu kadar sıradanken, ruhun hep farklı olanı kovalar. Farklıya sahip olduğunda tekrar sıradanlığa mı hapsolursun yoksa yeni bir farklı mı ararsın?