Vahid Meghrazi
Architect, Designer, and Project Manager in Tehran, Iran
ظاهراً
از پدری فهمیده و مادری زیبا و شجاع و نجیب و در بین هشت خواهر و برادر درس خون و با کمالات و تحصیلات از دیپلم به بالا! نیمه شب یا صبح (دقیقا نمیدونم) چهاردهم اردیبهشت یکهزار و سیصد و چهل و چهار هجری خورشیدی! با کلی چیغ و ویغ و گریه و زاری و گله و شکایت... به این دنیا آمدم.
آمدنم بهر چه بود؟... نمیدونم هنوز
به کجا میروم؟ ... هنوز وطنم رو به من نشون ندادن.
کارم معلوم نیست دقیقاً چیه! ولی هرچی باشه علاقم به کارم خیلی زیاده!
ظاهراً آرشیتکتم. یعنی درسش رو خوندم. خیلی وقت پیش ها. و اینم از علایقم هست که هنوز تو این کار مشغولم.
اصالتاً اگه درست بگم اجدادم تا چند نسل قبل از من اهل شمال بودند و قبل از اون هم مهاجر روس و آذری و قفقازی و غیره ... اینه که وقتی به این موضوع بی اهمیت فکر میکنم که نژادم چیه و اصلاً کجایی به حساب میام... فکرم به جایی قد نمیده. بخاطر همین با هیچ نژادی احساس هم نوعی و ناسیونالیستی نمیکنم. و کلاً از هر نوع تعصب قوم و قبیله ای و نژادی دور هستم.یعنی این جور گرایش ها برام بی معنی و بی مفهومه هنوز.
یا به نوعی دیگه بگم، با هر نژاد و قوم و قبیله ای احساس همزات پنداری دارم. حتی اگه کسی از این همزات پنداری من ناراحت بشه. هرچی هم تو زمان به عقب میرم که ریشه ی! خودم رو پیدا کنم به نژاد ها و انواع موجودات بیشتری بر میخورم که باهاشون همین احساس همزات پنداری رو دارم. ... حتی با حیوونا و گیاها و حشرات و ... گاهی هم با هرچی که تو دنیا به چشمم میخوره از جاندار بگیر تا بی جان... با کل کائنات در کل و با جزء جزء ذرات ریزی که این جهان رو ساخته... منظورم کوچکترین اجزاء جهانم هم هست. همونه .. آره... حتی با ذره ی خدا (یا همون ذره ی هیگز) که تازه کشف شده!
خلاصه از زندگیم بگم
دوازده سال مدرسه و هشت سال دانشگاه و بیست سال طراحی و نظارت و ساخت ساختمونا و جند جور کار موازی دیگه مثل راه اندازی کافی شاپ و آموزشگاه های پیام نور و کامپیوتر و زبانهای خارجی و چند تا شرکت نیمه کاره و آتلیه های مختلف معماری و غیره ... هنوز ااحساس میکنم هیچ کاری که بشه بهش گفت کار انجام ندادم و همین دلیل خستگیمه.
بعدا بیشتر مینویسم از خودم
راستی برا کی مهمه؟
پس فعلاً همینو داشته باشین تا بعد
ادامه دارد...