Anneke Wittermans

In 1980 schrijf ik mijn kandidaats scriptie voor Bouwkunde over de Matriarchale Minoische en Anatolische culturen Kreta, Catal Huyuk en Hacilar. Ik las in die periode alles wat ik kon vinden over vrouwen maatschappijen en godinnen. Het vrouw zijn, het lichaam willen bewonen stimuleerde me om te gaan dansen.
Verwonderd ben ik en zelfs boos dat ik niet van godinnen van eigen bodem weet. Wat is er gebeurt met onze de wortels van het vrouwen weten.

Nehalennia 300 votief altaren uit de schelde gevist . Zij toont ons zelfstaand autonoom met eigen kompas te leven.

Blij verrast ben ik door deze godin van eigen bodem!. Als ik me in haar ga verdiepen, merk ik bij mijzelf, dat zij waarden behoedt die ik bijna vergeten was. Nehalenia stimuleert me in het ontwikkelen van nieuwe dans projecten. Bijvoorbeeld Vrijgeven, vieren van verbintenissen. Nehalennia verstaat de kunst van vaarwel zeggen. Ode aan de laatste van de vrouwenlijn, verzwegen overdracht via de vrouwenlijn, maar ook Nehalennia is een boegbeeld voor de autonome vrouw van betekenis. De roep van Inanna, Circe (Oude naam van Zierikzee) inwijdster in seksualiteit en luisteren naar je onderbewust zijn. Mammae, het voedende principe, de hoorn des overvloed en manden vol appels, de vrucht van de inwijding van goed en kwaad.