Yasin Taşkum

Ölene kadar da çalışsanız hep beyaz bir kefen alırsınız yanınıza derler... Oysa ki birçok şey alabilir insan giderken yanına dostluklar,sevgiler,iyilikler,hatıralar ve daha birçok şey...Bu yüzden kimse yalnız ölmez değil mi aslında çünkü her ölünün bir hatırası vardır.Ve her ölünün pişmanlığı yaşayanların yapamadıklarını yapmak değil midir?Kimi daha iyi bir kul olmak ister yaradana,kimi daha çok sevmek ister,kimisi ise hep özgürlüğü arzular,yitip giden ve artık geri dönmeyecek olan bir hayatın ardından,Evet onlar için artık şans yok peki ya bizler bir farkımız var mı ki ölülerden?Hala iyi,başarılı sevgili bir insan olabilir miyiz?Ya da daha postmodern mat bir düşünce ile (neticede insanız)hala zengin ,üst düzey,elit de olabilir miyiz?

Evet,biz bunların hepsi olabiliriz taa ki ölene kadar,hiçbir engel yoktur ki sizi sizin ölümünüzden daha çok engelleyebilsin.Bu yüzden koşmalısınız aydınlığa doğru bazen tepeler güneşi görmenize engel olabilir.Fakat unutlumamalı ki yokuşta akmayan ter inişte göz yaşıdır!

Netice de buyruldu ki "her nefis ölümü tadadacaktır".Önemli olan o zamana kadar neler yaptığınız.Son birşey "doğduğun yer şansını, öldüğün yer başarını gösterir".