Kendimi anlamaya başladığımda yalnızlıkla örülmüş duvarlarım vardı.

Küçücük yüreğim henüz büyümemiş ellerime sığmadı.

Şizofren olmanın verdiği kıstırılmışlık hissi yalnızlığa itilmekten başka hiç bir anlam yüklemedi sıfatıma.

İnsanlara güven vermedim hiç bir zaman. Bana asla inanmadılar. En doğru anlarımda bile...

Ve asla sevilen olmadım ben, bu hayatta hep en ağır yaraları alan tarafım.